"سرزمین پنج خورشید" وبلاگی است که بیشتر به مسائل ادبی،هنری می پردازد.مطلب زیبایی را "کیارش" به نگارش درآورده که خواندنش خالی از لطف نیست...

سهم بختیاری ها از سینمای بومی

...موسیقی بختیاری را می توان بهترین نمونه ی این جلب توجه دانست. پرداختن به تاریخ موسیقی بختیاری علاوه براینکه نیازمند تخصص کافی و صرف زمان بیشتری است ازداشته های من نیز فراتر است. اما برای درک موضوع  توضیحی ساده را انتخاب می نمایم. از سالهای دور تا اکنون، بیشمار خواننده‏گانی در عرصه ی موسیقی بختیاری فعالیت داشته اند و نمی توان منکر نقش سازنده ی ایشان در پیشرفت و گسترش این هنر شد. اما در این بین یک نفر بارزتر از دیگران موسیقی بختیاری را دچار تحول بنیادی نمود. بنابراین اگر امروز میزان علاقه مندی مردم به موسیقی بختیاری بیش از همیشه است و شخصیت هنری موسیقی بختیاری افزون تر از پیش ،باید این مهم را مرهون تلاش مستمر استاد جاودان" بهمن علاءالدین" بدانیم. اگر از این جماعت فرهیخته ی بختیاری چند تن چون استاد علاءالدین در شاخه های دیگر هنر بومی فعالیت داشتند ، توجه ی زادگان زاگرس به فرهنگ فاخر بختیاری صد چندان بود.

به یاد دارم زمانی که تیم فوتبال ایران برای اولین بار راهی مسابقات جهانی آرژانتین (1978) شد در مطبوعات نوشته شده بود « فوتبال ما جهانی شد اما ادبیات ما چه؟» این جمله مصداق این است که موسیقی بختیاری شناسانده شد اما دیگر هنرها چه؟ درست است که موسیقی و آواز به دلیل قدمت و ریشه دار بودن در زنده گی قوم بختیاری از دیرباز چهاچوب هنری خود را داشته است، اما...

متن کامل را در اینجا بخوانید...

 داستان بیژن و منیژه

شبی چون شبه روی شسته بقیردگرگونه آرایشی کرد ماهشده تیره اندر سرای درنگز تاجش سه بهره شده لاژوردسپاه شب تیره بر دشت و راغنموده ز هر سو بچشم اهرمنچو پولاد زنگار خورده سپهرهرآنگه که برزد یکی باد سردچنان گشت باغ و لب جویبارفرو ماند گردون گردان بجایسپهر اند آن چادر قیرگونجهان از دل خویشتن پر هراسنه آوای مرغ و نه هرای ددنبد هیچ پیدا نشیب از فرازبدان تنگی اندر بجستم ز جایخروشیدم و خواستم زو چراغمرا گفت شمعت چباید همیبدو گفتم ای بت نیم مرد خواببنه پیشم و بزم را ساز کنبیاورد شمع و بیامد بباغمی آورد و نار و ترنج و بهیمرا گفت برخیز و دل شاددارنگر تا که دل را نداری تباهجهان چون گذاری همی بگذردگهی می گسارید و گه چنگ ساختدلم بر همه کام پیروز کردبدان سرو بن گفتم ای ماهرویکه دل گیرد از مهر او فر و مهرمرا مهربان یار بشنو چگفتبپیمای می تا یکی داستان

نه بهرام پیدا نه کیوان نه تیربسیچ گذر کرد بر پیشگاهمیان کرده باریک و دل کرده تنگسپرده هوا را بزنگار و گردیکی فرش گسترده از پرزاغچو مار سیه باز کرده دهنتو گفتی بقیر اندر اندود چهرچو زنگی برانگیخت ز انگشت گردکجا موج خیزد ز دریای قارشده سست خورشید را دست و پایتو گفتی شدستی بخواب اندرونجرس برکشیده نگهبان پاسزمانه زبان بسته از نیک و بددلم تنگ شد زان شب دیریازیکی مهربان بودم اندر سرایبرفت آن بت مهربانم ز باغشب تیره خوبت بباید همییکی شمع پیش آر چون آفتاببچنگ ار چنگ و می آغاز کنبرافروخت رخشنده شمع و چراغزدوده یکی جام شاهنشهیروان را ز درد و غم آزاد دارز اندیشه و داد فریاد خواهخردمند مردم چرا غم خوردتو گفتی که هاروت نیرنگ ساختکه بر من شب تیره نوروز کردیکی داستان امشبم بازگونیبدو اندرون خیره ماند سپهرازان پس که با کام گشتیم جفتبگویمت از گفته​ی باستان

بقیه در ادامه مطلب...

لینک هایی دربارۀ پدر شعر پارسی

فردوسي خردگرايي كاملا طبيعي است

هنر فردوسي عقلايي تفسير كردن اسطوره‌ است

نگارگري‌هاي شاهنامه؛ موزه سيار ايران در سطح جهان

دو نسخه خطي از شاهنامه به زودي منتشر مي‌شود

«ايلياد» و «اديسه» و «انه ايد» همپايه شاهنامه نيستند

دبيرسياقي «كشف الابيات شاهنامه» را تجديد چاپ مي‌كند

حکیم ابوالقاسم حسن بن علی طوسی معروف به فردوسی شاعر حماسه‌سرای ایرانی و گویندهٔ شاهنامهٔ فردوسی است که مشهورترین اثر حماسی فارسی است و طولانی‌ترین منظومه به زبان فارسی تا زمان خود بوده‌است. او را از بزرگ‌ترین شاعران فارسی‌گو دانسته‌اند.

بنا به نظر پژوهشگران امروزی، فردوسی در حدود سال ۳۱۹ هجری شمسی در روستای باژ در نزدیکی طوس در خراسان متولد شد.استدلالی که منجر به استنباط سال ۳۱۹ شده‌است شعر زیر است که محققان بیت آخر را اشاره به به قدرت رسیدن سلطان محمود غزنوی در سال ۳۷۵ شمسی می‌دانند:

پادشاهی خسرو پرویز

ز یزدان پذیرفتم این تخت نوشما نیز دلها بفرمان دهیداز آزردن مردم پارساسوم دور بودن ز چیز کسانکه درگاه و بی​گه کسی رابسوختدگر هرچ در مردمی در خوردنباشد مرا باکسی داوریکرا گوهر تن بود با نژادنباشد شما را جز از ایمنیهرآنکس که بشنید گفتار شاهبرفتند شاد از بر تخت اوسپهبد فرود آمد از تخت شادچو پنهان شد آن چادر آبنوسجهانگیر شد تابنزد پدرچو دیدش بنالید و بردش نمازبدو گفت کای شاه نابختیارتو دانی که گر بودمی پشت تونگر تا چه فرمایی اکنون مراگر ای دون که فرمان دهی بر درتنجویم کلاه و نخواهم سپاهبدو گفت هر مزد ای پرخردمرا نزد تو آرزو بد سه چیزیکی آنک شبگیر هر بامدادو دیگر سواری ز گردنکشانبر من فرستی که از کارزاردگر آنک داننده مرد کهننوشته یکی دفتر آرد مراسیم آرزوی آنک خال تواندنبینند زین پس جهان را بچشمبدو گفت خسرو که ای شهریار

همین روشن و مایه وربخت نوبهرکار بر ما سپاسی نهیدو دیگر کشیدن سر از پادشاکه دودش بود سوی آنکس رسانببی مایه چیزی دلش برفروختمر آن را پذیرنده باشد خرداگر تاج جوید گر انگشترینگوید سخن با کسی جز بدادنیازد بکردار آهرمنیهمی آفرین خواند برتاج و گاهبسی آفرین بود بر بخت اوهمه شب ز هرمز همی​کرد یادبگوش آمد از دوربانگ خروشنهانش پر ازدرد وخسته جگرهمی​بود پیشش زمانی درازز نوشین روان در جهان یادگاربسوزن نخستی سر انگشت توغم آمد تو را دل پر از خون مرایکی بنده​ام پاسبان سرتببرم سرخویش در پیش شاههمین روز سختی ز من بگذردبرین بر فزونی نخواهیم نیزکنی گوش ما را به آواز شادکه از رزم دیرینه دارد نشانسخن گوید و کرده باشد شکارکه از شهریاران گزارد سخنبدان درد و سختی سرآرد مراپرستنده و ناهمال تواندبریشان برانی برین سوک خشممباد آنک برچشم تو سوکوار

بقیه در ادامه مطلب...

داستان سیاوش

کنون ای سخن گوی بیدار مغزسخن چون برابر شود با خردکسی را که اندیشه ناخوش بودهمی خویشتن را چلیپا کندولیکن نبیند کس آهوی خویشاگر داد باید که ماند بجایچو دانا پسندد پسندیده گشتزگفتار دهقان کنون داستانکهن گشته این داستانها ز مناگر زندگانی بود دیریازیکی میوه​داری بماند ز منازان پس که بنمود پنچاه و هشتهمی آز کمتر نگردد بسالچه گفتست آن موبد پیش روتو چندان که گویی سخن گوی باشچو رفتی سر و کار با ایزدستنگر تا چه کاری همان بدرویدرشتی ز کس نشنود نرم گویبه گفتار دهقان کنون بازگردچنین گفت موبد که یک روز طوسخود و گیو گودرز و چندی سواربه نخچیر گوران به دشت دغویفراوان گرفتند و انداختندبدان جایگه ترک نزدیک بودیکی بیشه پیش اندر آمد ز دورهمی راند در پیش با طوس گیوبران بیشه رفتند هر دو سواربه بیشه یکی خوب رخ یافتندبه دیدار او در زمانه نبودبدو گفت گیوای فریبنده ماه

یکی داستانی بیآرای نغزروان سراینده رامش بردبدان ناخوشی رای اوگش بودبه پیش خردمند رسوا کندترا روشن آید همه خوی خویشبیآرای ازین پس بدانا نمایبه جوی تو در آب چون دیده گشتتو برخوان و برگوی با راستانهمی نو شود بر سر انجمنبرین وین خرم بمانم درازکه نازد همی بار او بر چمنبسر بر فراوان شگفتی گذشتهمی روز جوید بتقویم و فالکه هرگز نگردد کهن گشته نوخردمند باش و جهانجوی باشاگر نیک باشدت جای ار بدستسخن هرچه گویی همان بشنویبه جز نیکویی در زمانه مجوینگر تا چه گوید سراینده مردبدانگه که برخاست بانگ خروسبرفتند شاد از در شهریارابا باز و یوزان نخچیر جویعلوفه چهل روزه را ساختندزمینش ز خرگاه تاریک بودبه نزدیک مرز سواران تورپس اندر پرستنده​ای چند نیوبگشتند بر گرد آن مرغزارپر از خنده لب هر دو بشتافتندبرو بر ز خوبی بهانه نبودترا سوی این بیشه چون بود راه

بقیه در ادامه مطلب...

پادشاهی اردشیر پاپکان

بقیه در ادامه مطلب...

اولين دوره «جايزه ملي قيصر» در حوزه كلام ‌موسيقي اهدا مي‌شود

 اولين دوره «جايزه ملي قيصر» در حوزه كلام موسيقي از سوي دفتر موسيقي در سال جاري برگزار مي‌شود.

                                         

بنا به گزارش روابط عمومي معاونت امور هنري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، با توجه به نقش موثر كلام در موسيقي ايراني و به منظور توجه و ارتقاي اشعار و ترانه‌هايي كه در ارتباط با موسيقي است، براي اولين بار جايزه ملي در حوزه كلام موسيقي به نام زنده‌ياد «قيصر‌ امين‌پور» برگزار مي‌شود.
به گزارش فارس، در اين جايزه، اشعار و ترانه‌هايي كه مرتبط با موسيقي است، مورد بررسي و ارزيابي قرار خواهد گرفت.
زمان برگزاري و شرايط اين جايزه متعاقبا اعلام مي‌شود.

منبع؛خبرگزاری فارس

تنها صداست که می ماند

"علاءالدین" یک تجسم واقعی است از شعر این شاعرۀ بزرگ،"فروغ فرخزاد".او آواز و موسیقی ارزشمند ایل بختیاری را در عرصۀ هنر ایران به مقامی رساند که مورد توجه و عنایت قرار بگیرد و در جولانگاه ارزش گذاری،هیچ کس یارای آن را نداشته باشد که آنرا انکار کند...

لطفا ادامه مطلب را مطالعه فرمایید

چهارمین سالگرد درگذشت گل‌آقا برگزار شد

چهارمین سالگرد درگذشت کیومرث صابری فومنی(گل‌آقا) با حضور طنزپردازان، کاریکاتوریستها و دوستان و خانواده وی برگزار شد.
مراسم با قرائت قرآن آغاز شد و با زیارت عاشورا ادامه پیدا کرد. سپس جواد علیزاده کاریکاتوریست و مدیر مسوول نشریه طنزوکاریکاتور، ضمن گرامیداشت یاد صابری گفت:«بهترین خاطره‌ای که از گل‌آقا دارم مربوط به زمان چاپ اولین شماره نشریه طنزوکاریکاتور است که ایشان در نشریه‌شان به ما تبریک گفتند.»

مجتبوی نایینی،محمدرفیع ضیایی، علیرضا غفاری، جواد فرهنمد، صادق عزیزی، یاشار صلاحی، خوشرو، آقاجانی، ضمیری، نافعی، عبدالله مقدمی، هاشم طالب، جلال سمیعی، مرادخانی، مصطفی تاج‌زاده، طنزجویان آموزشگاه گل آقا، خوانندگان قدیم و جدید نشریات گل‌آقا و شاگردان و دوستان صابری نیز با حضور در این مراسم یاد و خاطره وی را گرامی داشتند.
                        

در این مراسم هفته‌نامه گل آقا ویژه درگذشت مرحوم صابری بین حضار پخش شد و طبق خبری که در ته مقاله این نشریه به قلم پوپک صابری فومنی- مدیر مسوول موسسه گل آقا- آمده دوهفته‌نامه گل‌آقا از 26 اردیبهشت ماه منتشر می‌شود.

شرحی بر زندگی و فعالیت های کیومرث صابری را در ادامه مطلب بخوانید

معلّم،انفجارِ مهرباني ست

اگر جز اين،چنين نامي روا نيست

محصّل،خانه‌ي بي‌نظمِ عشق و

معلّم،ناظرِ خانه‌تكاني‌ ست

معلّم، آخرِ ”افتاده باش!“ است

صفاي هفت‌سينِ ”ساده باش!“ است

سرِ هر پيچِ تند و پرتگاهي

فقط يك تابلوِ ”آماده باش!“ است

مرگ سرآغاز حیاتی است ژرف     گوهر معنی بتراوَد ز حرف

هست به علم و نظر باغبان     کاشت و برداشت در این بوستان

کال،رسیده،چو گزیند رواست     چیدن و برچیدن گل وَهم ماست

سَر کند این مرثیه خوان زیر و زار     قصۀ نامردمی روزگار...

ادامه مطلب را بخوانید