گل نازدارُم
مَه شوگارُم
بيو بيو كه دلُم سيت تنگِ
ندونُم تا كي دلت چي سنگِ
بهار اويد وا گل گندم
مو تهنا وا درد تو مندُم

ولُم كِردي وا دلِ پر دردم
دلُم خينِ دي ز حرفا مردم
گُدي بي كه روز عید ايام
سي چه پَ نيائي
حالا ديه باور ايكنم كه تو بي بفائي
ز ويرت رهدُم مكن بُم چينو گل ناز دارُم
بيو كه بي تو ديه مه رهده ز اي شو گارم




