بهمن علاءالدین(مسعود بختیاری)

اي هدهد «صبا» به سبا مي فرستمت

استاد فرامرز پايور يكي از خوشنام ترين كارشناسان، نوازندگان و آهنگسازان جامعه موسيقي ايراني بود كه براي نخستين بار طي چهار دهه اخير به ساز سنتور و هويت حرفه يي سنتور نواز چنان شخصيت و رتبتي داد كه امروزه در ايران عموماً سنتورنوازان به رهبري اركسترها و گروه هاي موسيقي رسيده اند. (از آن جمله مي توان به شادروان استاد پرويز مشكاتيان اشاره كرد.) پايور در هشتمين دهه زندگي پربار و خلاق و منظم خود، همواره با علاقه و انتظامي خاص، روزي سه الي چهار ساعت تمام كار مي كرد و باز به «تمرين» مي پرداخت. عادتي عاشقانه كه از سال 1328 خورشيدي (هفده سالگي) نزد استاد ابوالحسن صبا شروع كرد و تا پيش از مرگ ادامه داد. پايور نقل مي كند كه حتي نگاه استاد صبا به آلات موسيقي هم سرشار از قداست و تكريم بود. آن سال ها رابطه شاگرد و استاد، از معنويت عظيمي برخوردار بود، و نه چون امروز: «من نگرانم، در بعضي موارد افراد از اين عناوين و نام ها سوءاستفاده مي كنند و بدون مطالعه به تدريس مشغول مي شوند، و نتيجه چيزي نيست جز بدآموزي...» و اين نكته ظريفي است كه هر هنرمند پوينده و مسوول دلسوز و دانايي را به انديشه وامي دارد. جاي نگراني است، اين معضل در پهنه بسياري از ديگر هنرها و آموزه هاي رايج در جامعه ما رواج يافته است: رنجي كه همواره گريبان مشكاتيان را هم گرفت و شكوائيه داشت از اين روزگار بي قاعده...

لطفا روی ادامه مطلب کلیک نمایید... 

از نيشابور آمده و به نيشابور بازگشت. اين خاك خيامي چه دارد كه ساز به دست آن كودك باهوش داد تا بهشتي ترين قطعه از تاريخ اقليم موسيقي ايران زمين را به نام خود ممهور كند. فرشته وشي كه هميشه در برابر ناملايمات روزگار مي گفت: «ببخش و حتماً فراموش كن، زيرا تا فراموش نكني نمي تواني ببخشايي.» در اين ميان بسياري از استعدادهاي جهان موسيقي ما را تنها گذاشتند، اما از آن ميان داغ مشكاتيان به دل فرصت طاقت نمي دهد. بالابلند آرام خوي خيامي، در كارهنر، پنجاه و چهار سالگي سرآغاز همت و آفرينش است، زود بود، خيلي زود بود كه ما را در زيان عظيم فقدان خود بي شريك بگذاري. برادرم پرويز، در غياب تو از آسمان نت هايي براي سنتور مي بارد، جز تو آيا جانشيني هست تا اين نعمت رهايي را به كف آورد و اميد و شادي را ميان مردم منتشر كند. توان شنيدن صداي سنتور تو را در غياب تو ندارم. ضبط ماشين را يكي دوبار روشن مي كنم، راديو، صداي جواني با اندوه از تو ياد مي كند. مي ترسم باورم شود كه تو مرده يي، كه تو نيستي، من از اين شعارهاي ارزان بي دليل بيزارم كه بگويم نه، پرويز نمرده است، جاودانه است. بله جاودانگي سرنوشت تو بود از نخست، اما واقعيت اين است كه اگر به خانه ات زنگ بزنم، ديگر صداي تو نيست كه بپرسي: «كجايي؟ سواره يي يا پياده، بيا...»

بقیه در ادامه مطلب...

محمدرضا لطفي

روزي و روزگاري بود بس رفيقانه که هيچ کس داعيه برتري نداشت و عشق محور نزديکي ها بود و همه ما وطن دوست و آرمان گرا بوديم. فرهنگ ايران زمين را با همه نارسايي هايش دوست داشتيم و همه با هم تلاش مي کرديم لاشه فروپاشيده موسيقي ايراني اصيل و ناب هنري را با برداشت جديد و پويا به مقام والاي خود برسانيم. همه جوان بوديم و چيز زيادي نمي خواستيم، با هم تبادل نظر داشتيم و دل مان براي يکديگر تنگ مي شد. آن زمان از روزگار کنوني ما زياد دور نيست، اما اين آتش دروني که مايه اصلي نزديکي ما بود، در ميان تنش هاي روزگار که کم هم نبود، کمرنگ شد و هر يک از ما را به سمتي دور پرتاب کرد که ما تا به امروز نتوانستيم همديگر را دوباره آن گونه رفيقانه دوست بداريم.

هنگامي که از من بپرسند چرا تا اين اندازه با هم بيگانه شديم، خواهم گفت عمده علت آن پيچيدگي ساختار اجتماعي و شيوه زمامداري و بي دقتي خود ما بود که نتوانستيم قوانين اين جريان عظيم اجتماعي را به درستي تحليل کنيم. تا زماني که فرهيختگان ما زنده بودند و روزنامه هايي بود که تحليلي درست به ما مي داد، ما مي توانستيم آينده مان را رصد کنيم و اين گونه به جايگاه اجتماعي مطمئن تري تکيه کنيم...

بقیه در ادامه مطلب...

اولین کنسرت را در سال 1341 به خوانـندگیِ بهمن علاءالدین (مسعود بختیاری) درباشـگاهِ شـرکت نفـتِ مسجدسلیمان اجرا نمودیم در سال1340 از طریق شرکتِ نفت به اهواز منتقل شدم – درسالِ 42 تا 44 برای خدمت نظام به تهران رفتم که همزمان از کلاسِ استاد جهانگیرِکامیان نیز بهره میگرفتم ، سپس به خدمت هواپیمائی ملی درآمده ولی پس از چندی به اهواز برگشته و درسازمانِ آب و برق خوزستان وابسته به وزارت نیرو مشغولِ بکار شده و همزمان یک کلاس موسیقی درخیابان پهلویِ اهواز بنامِ موسیقی نغمه تشکیل دادم. در همین زمان باتفاق آقای بهمن علاءالدین با اسـتاد منصور قنادپور که یکی از سولفژیسـتهای متبحر کشور و از دانشِ بالای موسیقی برخوردار بود آشنا شـدیم که هر دو برای آهنگسـازی و نُت نویسی به کلاس من می آمدند...

بقیه در ادامه مطلب...

آلبوم «رندان مست» نخستین اثر استاد محمدرضا شجریان و گروه «شهناز» طبق برنامه‌ی اعلام‌شده از سوی شرکت دل‌آواز، صبح دبروز شنبه، هفتم شهریورماه منتشر شد. این دومین آلبوم استاد شجریان است که در سال جاری منتشر می‌شود. پیشتر و در ۲۲ فروردین‌ماه، آلبوم «آه باران» در فرم و فضای موسیقی گلها به بازار آمده بود که این اثر همچنان جزو پرفروش‌ترین آلبوم‌های حال حاضر است.

همزمان با انتشار آلبوم «رندان مست»، یک کتابچه‌ی الکترونیکی جهت معرفی این اثر تهیه شده که علاقه‌مندان می‌توانند در ادامه‌ی همین مطلب آن را دانلود کنند. در این فایل PDF، اشعار آلبوم و دیگر اطلاعات مربوطه گردآوری شده و همچنین اعضای گروه شهناز، یک به یک معرفی شده‌اند. سعی شده این فایل به‌گونه‌ای طراحی شود که ضمن سبک بودن، از کیفیت بالایی برخوردار باشد تا دوستان در صورت تمایل بتوانند آن را چاپ کرده و در کنار آلبوم به یادگار نگه‌دارند.

| دانــلــود |

لینک کمکی ۱ | لینک کمکی ۲

» چنانچه لینک اصلی دانلود دچار مشکل است، از لینک‌های کمکی استفاده کنید.

» فرمت این فایل، PDF است و برای مشاهده‌ی آن به نرم‌افزارهایی مانند Adobe Reader نیاز دارید. اگر این نرم‌افزار را بر روی کامپیوتر خود ندارید، می‌توانید آخرین نسخه‌ی آن را از اینجا دانلود نمایید.

» ممکن است این آلبوم در چند روز آینده به دست دوستان عزیزمان در برخی شهرستان‌ها نرسد. به این دوستان پیشنهاد می‌کنیم از اینجا یا اینجا، آلبوم را به‌صورت اینترنتی خریداری کنند. همچنین بدیهی‌ست دوستان با فرهنگ و هنردوست هرگز به سمت کپی‌های غیرمجاز آلبوم‌های موسیقی نمی‌روند و یا آنها را از سایت‌ها و وبلاگ‌های اینترنتی دانلود نمی‌کنند. باشد که سارقین هنری هم روزی به راه آیند!

برای عکس های جلد آلبوم روی ادامه مطلب کلیک کنید...

درست بعد از فوت غلامحسين بنان، آن هم در مراسم ختم وي، در کنار شجريان، برخي شاگردان وي مانند علي جهاندار، اخوان و... آواز خواندند. هيچ فراموش نخواهم کرد که آوازي را که جوان 30 ساله اي با ني محمد موسوي خواند. او کاوه ديلمي بود که برخي مي گفتند تنها شاگرد بنان در سال هاي اخير بوده است. شبيه بنان نبود ولي سبک و سياق آواز بنان که بسيار دشوار است، به خوبي در آواز وي مشهود بود. برخي مي گفتند که شجريان عينا تکنيک هاي آواز بنان را اجرا مي کند. اما وقتي صداي ديلمي را شنيدم، ديدم هنوز بسياري از ظرايف آواز بنان مغفول مانده است. ديري نگذشت که کاوه ديلمي آلبوم رامشگران (يادواره نظامي) و ياد يار مهربان (يادواره بنان) را به آهنگسازي فرهاد فخرالديني ارائه کرد. عده اي معتقدند با ارائه اين اثر، خود شجريان بسيار نکات دشوار و به ظاهر غير قابل انتقال را از شاگرد بنان يعني کاوه ديلمي الهام گرفت. کاوه ديلمي به رغم قابليت هاي فراوان خوانندگي، خواننده اي حرفه اي نيست. چنين نيست که در بند انتشار اثر باشد. اگر حرفه اي بود حداقل با حسنه کردن روابطش با چند کمپاني، آهنگساز و... عکس هاي مختلف با ژست هاي جوان پسند، در جرايد رنگارنگ مي انداخت و مي توانست جريان متفاوتي از فضاي امروز موسيقي ما كه عموما تقليدي اند، بيافريند. مهمترين اثر او، «مي ناب» محسوب مي شود که عصاره سبک و تکنيک هاي ديلمي در آواز است. اين اثر ديلمي مدت ها آخرين اثر او باقي ماند، تا اينکه از طريق مزدا انصاري كه آلبوم آه باران محمدرضا شجريان با كوشش او توليد شده، متوجه انتشار اثري به نام مرغ حق به خوانندگي كاوه ديلمي شدم. سال ها بود که در پي ديلمي بودم تا اينکه خود مزدا انصاري امکان اين گفت وگوي كوتاه را فراهم کرد. از جناب انصاري براي فراهم آوري اين مصاحبه بسيار سپاسگزاريم.
    
    جناب ديلمي، چه ضرورتي به وجود آمد که پس از 16سال سکوت، آلبومي به نام «مرغ حق» را عرضه کنيد؟ در اين 16 سال چه مي کرديد؟
    در اين 16 سال بيشتر به امور شخصي خودم مي پرداختم. تا اينکه به اصرار آقاي مزدا انصاري آهنگساز و گردآورنده آلبوم، کار مرغ حق را به سرانجام رسانديم. با اينکه کار حرفه اي من آواز و موسيقي نيست، سعي کرده ام کارهاي تاثيرگذار و فرهنگي را ارائه کنم. اين نبوده که هر چند وقت يک مرتبه يک آلبوم ارائه کنم. اگر ضرورتي بوده کاري را انجام داده ام.
     آقاي بنان در مصاحبه هايي که من از ايشان شنيدم، همواره به چند شاگرد محدود مانند احمد ابراهيمي و... اشاره کردند. چندان در بند تعليم آواز نبودند و شاگردي قبول نمي کردند، چه شد که شما را به عنوان شاگرد پذيرفتند؟

بقیه این گفتگو را در ادامه مطلب بخوانید...

26مرداد ماه  دومین سالگرد مرید میرقاید شیرآهن کوه مرد بختیاری ،شاعر«پرنوشته ها» و «چُکِیلا» و«چگامه های شوشان» و... نمایشنامه نویس، نقاش، محقق ، اسطوره ی خود ساخته ای که مخاطبانش باید مثل او ساده و بی آلایش باشند تا به کنه ذهن و زبانش پی ببرند.... میرقاید خسته را باید در شعرهایش جستجو کرد. او فارغ از همه ی ستایشگران بود و اعتقاد معصومانه ای به شعر و ادبیات داشت. او می خواست جهان را از نو روایت کند و هیچگاه از اعتراف نمی ترسید...میرقاید نوستالژی خاصی برای بیان احساساتش داشت ؛در « چُکیلا» و « پرنوشته ها » با فرم و بدعت منحصر به فرد می خواست قواعد شعر وقواعد این جهانی را در هم بریزد.«شعر هزار و یک» میرقاید پر از عاطفه و مهر و باورهای قومی و شاهکار ادبیات بومی است  و آخرین شعر« عشق شعر رکسانا» که معصومیتی خاص از الهام و شهود که مرگ را اعلام می کند. اگر کسی به کنه و ذات این اشعار پی ببرد بی درنگ به گریه می افتد .میرقاید آدمی را به تفکر وا می دارد... میرقاید هیچ گاه حکایت گر نبود ولی همه از او حکایت می کنند. .... اوخوش فکر و خوش مشرب و زیبا اندیش بود خیلی از دوستانش هنوز رفتنش را باور نمی کنند... با سعه صدر و راز داری و اخلاق عاشقانه ها ی همه ی کاینات با او بود که از هر که می شنویم نامکرر است....من هیچگاه مرید میرقاید را ندیدم ولی برادر و عمویم او را پرومته در زنجیری می دانند که دنیا تحمل احساسات و خوبیهای او را نداشت... 

خوانش تحليلی آخرين شعر ميرقايد:

«عشق،شعر،رکسانا»

یکی بیاید

ماه را از روی پلک های من بردارد

می ترسم

می ترسم

می ترسم

درختان کرم خورده تبرشوند! ...

برای خواندن بقیه مطلب لطفا اینجا کلیک کنید (( وبلاگ ثریا داودی حموله ))

امید حلالی مدیر خانه مطبوعات خوزستان نسبت به جلوگیری از نام گذاری یکی از خیابان های کلانشهر اهواز به نام « سردار اسعد بختیاری» انتقاد کرد.

حلالی گفت: زنده نگه داشتن نام و یاد بزرگان و مفاخر دینی و ملی از وظایف آحاد مردم و مدیران است که به تقویت هویت ملی منجر می گردد.

وی افزود: یکی از راهکارهای مفید در این زمینه نام گذاری خیابان ها به نام مشاهیر و مفاخر ملی و منطقه ای در کنار هم است که در ایران ما به واسطه تاریخ پر تحول فراوان شخصیت هایی وجود دارند که نیاز است به نقش و کارکرد آنان مورد بازخوانی قرار گیرد...

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید...

سكوت‏آب
مى‏تواند
خشكى ‏باشد و فرياد عطش:
سكوت‏گندم
مى‏تواند
گرسنه‏گى ‏باشد و غريو پيروزمندانه‏ى قحط:
همچنان كه ‏سكوت ‏آفتاب
ظلمات ‏است ـ
اما سكوت ‏آدمى فقدان‏ جهان ‏و خداست:
غريو را
تصوير كن!

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید...

انتظامي كه در هيات مديره‌ي موزه‌ي سينما عضويت دارد در خصوص اختصاص غرفه‌اي به شكيبايي در آنجا گفت: بايد ديد كه چه چيزهايي از اين هنرمند باقي‌مانده و چگونه در اختيار قرار مي‌گيرد. موزه براي جمع‌آوري يادگاري‌هاي علي حاتمي هم مشكلات زيادي داشت و به سختي فراهم شد. ضمن آنكه جاي موزه سينما هم محدود است و براي اختصاص غرفه به كساني كه الان وسايلشان را تحويل داده‌اند، هم با مشكل روبه‌رو است...

بقیه در ادامه مطلب...

در حالي كه فقط چندروز تا 28 تير ماه اولين سال‌روز درگذشت خسرو شكيبايي باقي‌مانده است فقط تاكنون برنامه‌ي نمايش اين مستند قطعي شده است و مراسمي براي اولين سالروز درگذشت اين هنرمند بزرگ اعلام نشده است.

عوامل مستند «ساكنين صحراي سكوت» كه در 90 دقيقه توسط جشميد مشايخي، سيد هادي منبتي و جمشيد شاه‌محمدي تهيه شده است عبارتند از: نويسنده: الهام قره‌خاني، گويندگان: ژاله علو، نيكي كريمي، رامبد جوان، رضا رشيد‌پور، سام مشايخي، مدير توليد: سام مشايخي، تدوين: امين عابدي، مشاور كارگردان: دكتر اكبر عالمي، كارگردان: امير مهرتاش مهدوي...

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید...

مهدي آذر يزدي

با یک دنیا قصه رفت

مهدي آذريزدي نويسنده پيشکسوت ادبيات کودک صبح پنج‌شنبه 18 تير ماه درگذشت. وي مدتها بود از عفونت ريه رنج مي برد و در سن 87 سالگي در بيمارستان آتيه‌ تهران درگذشت.پيکر اين نويسنده فقيد ساعت 9 صبح روز شنبه 20 تيرماه از مقابل خبرگزاري قرآني ايران (ايکنا) به سمت قطعه‌ هنرمندان بهشت زهرا (س) تشييع خواهد شد.

بقیه در ادامه مطلب...

سيد علي صالحي عنوان كرد: « ادبيات چيست؟» تازه و كهنه كدام است؟ چه كسي اراده اين نوع انتظارات بي‌ريشه، كلي و فكر ناشده را در جان و ضمير همگان تزريق كرده است؟ ادبيات امروز؟ حرف تازه؟ گفتن؟ در بازي‌هاي شبه سياسي و پرگويي‌هاي بيهوده، هر چه دلت بخواهد از اين نوع سازهاي ناكوك و پرده‌هاي قزميت فراوان است: « تغيير »، « تازگي »، « عبور از جهان كهن »، « حرف تازه ».

اين شاعر ادامه داد؛ بمباران درازمدت يك نوع ويروس ذهني، عادت تكرار و تقليد را چنان جانشين اراده خلاق مي‌كند كه بعد از مدتي همه شبيه هم حرف مي‌زنند، با چند واژه محدود كه بس‌آمد پرتاب نياز است به سوي مخاطب.

او خاطرنشان كرد: وظيفه ادبيات، اگر خدمتكار بازي روزگار نباشد، خودكشي در راه كشف حرف نيست. تازه اين تازه‌گي را چه كسي تعريف مي‌كند؟ در عصر حرفه‌هاي فريبكار، به شدت پوپوليستي يا به شدت « شبه تخصصي و محفلي » من گول « نو و كهنه » يا « تازه و بيات » را نخواهم خورد. ادبيات براي من ادبيات است فقط براي ادبيات. درد شفا بخش نوشتن، اين ابتلاء عجيب، آن سوي اين نوع نظريه‌هاي موسمي و انتظارات موهوم به دنيا مي‌آيد و دامن آدمي را مي‌گيرد...

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید

بيژن ترقي متولد ‌1308 بود و از ترانه‌هايش به برگ خزان، آتش كاروان، تك‌درخت، طاووس و سايه مي‌توان اشاره كرد.

ترقي فعاليت ادبي خود را با استاداني چون ملك‌الشعراي بهار، اميري فيروزكوهي، نيما يوشيج و شهريار آغاز كرده بود و با هنرمندان و آهنگسازان نامي روزگار خود چون ابوالحسن صبا، رضا محجوبي، علي تجويدي، داريوش رفيعي و پرويز ياحقي همكاري نزديك داشت. ..

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید...

روز  22 بهمن منوچهر احترامي طنزپرداز، نويسنده كودك و روزنامه نگار در اثر عارضه قلبي درگذشت. منوچهر احترامي متولد سال 1320 بود كه در سن 67 سالگي درگذشت.
احترامي رشته ادبي را در مدرسه دارالفنون خواند، رشته حقوق را در دانشکده حقوق و رشته قضايي را در دانشگاه تهران گذراند. وي بازنشسته سازمان مرکز آمار ايران است.
اولين مطلب طنزي که براي مجله توفيق فرستاد چاپ شد. او سابقه فعاليت در تهران‌مصور و فردوسي و گل‌آقا و مدتي هم در راديو و تلويزيون و برنامه‌هاي صبج جمعه، و شما و راديو را دارد.
کيومرث صابري فومني (گل‌آقا)، در جايي نوشته است كه به نثر و شعر او رشک مي‌برد و ابوالفضل زرويي نصرآباد، قصايد او را به‌قوت قصايد کلاسيک ايران و طنزش را از بهترين و ماندگارترين نوشته‌ها مي‌داند.
در سال‌هاي اخير مرحوم احترامي در مراكز و نشست‌هاي بسياري همچون مؤسسه گل‌آقا، حوزه هنري، سازمان صدا وسيما و شب‌هاي بخارا مورد تجليل قرار گرفته بود.
داستان «حسني نگو يه دسته گل» از مهم‌ترين داستان‌هاي كودك احترامي و « طنز در تعزيه» از مهم‌ترين فعاليت‌هايش در زمينه تحقيقي است.

 چپون کیجا

واقعیتیست که زنده یاد "احمد بختیاری" با صدا و موسیقی خاص خود تحولی اثر گذار در موسیقی مازندران ایجاد کرد، او با بیانی امروزین خاطرات کهن را واگویه نمود و نیز در رشد زبان مازندرانی در نسل بعدی موسیقی نقشی بسزا ایفا كرد. صدای بختیاری حماسه کوچ، گالش، مختبادها و نیز نجواهای عاشقانه نسل های گذشته را در گوش نسل شهری با هنر مندی و ظرافت تمام زنده و پایدار نمود...

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید

شب همه شب شکسته خواب به چشمم
گوش بر زنگ کاروانستم
با صداهاي نيمه زنده ز دور
همعنان گشته همزبان هستم
*
جاده اما ز همه کس خالي است
ريخته بر آوار آوار
اين منم به زندان شب تيره که باز
شب همه شب
گوش بر زنگ کاروانستم

از سمت راست ؛ هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی،نیما یوشیج، احمد شاملو، مرتضی کیوان

علی اسفندیاری یا علی نوری مشهور به نیما یوشیج (زاده  ۲۱ آبان ۱۲۷۴خورشيدی در دهکده یوش استان مازندران - درگذشت ۱۳ دی    ۱۳۳۸خورشیدی در شمیران شهر تهران) شاعر معاصر ایرانی است. وی بنیانگذار شعر نو فارسی است...

بقیه در ادامه مطلب...

در ناميرايي شهريار بي همتاي ملک خنده

شب نشيني در بهشت

در ميان مکانيسم هاي دفاعي آدمي و سازش پذيري او با ناخوشايندي هاي پيرامون، طنز و مزاح يکي از کهن ترين و در عين حال پخته ترين و بالغ ترين واکنش هاي دفاعي است. در پرتو طنز، دردها و رنج ها با بردباري ناديده گرفته شده و اندوه ها و ناکامي ها با شکيبايي تحمل مي شوند. در سرزمين خشک و کم آب ما که جبر تاريخ آن را همچون «چهارراه حوادث» بارها و بارها زير سم اسبان و لگد بيگانگان ويرانگر فروداشته و برايمان «تحقير مکرر» و سرکوب درباره اعتماد به خويش را تا اندازه سرخوردگي و سرگرداني و فروخفتن در «درماندگي آموخته شده» به ارمغان آورده است، اين دفاع رواني ناخودآگاه، گاه و بيگاه به دادمان رسيده و درمان روان فسرده، رنجور و ناکام مان شده است. اما آفريدن طنزي فاخر، گرانمايه و ماندگار ...

نشان فیروزه سینما حقیقت برای

لیلا حاتمی

لطفا ادامه مطلب را مطالعه نمایید...

20 سال بدون خواننده نی زدم

بقیه در ادامه مطلب...

صداهاي نو از بانگ هاي کهن

آيندگان، آنها که از پس ما مي آيند اگر بخواهند چيزکي از امروز ما بدانند، پس از سرک کشيدن در تاريخ رسمي بايد لحظاتي هم گوش به موسيقي حسين عليزاده بدهند که او هم به گونه يي ديگر شايد بي آنکه خود خواسته باشد تاريخ به صدا نوشته است.
حالا 31 سال از آن پاييز 1356 که حسين عليزاده به کار ضبط قطعه هيجان زده «سواران دشت اميد» مشغول بود، گذشته است. موسيقي او در تمام اين سال ها در کنش و واکنش با پيرامون خود بوده . زماني هيجان زده و در قالب گروه چاووش در واکنش به حوادث 17 شهريور1357 قطعه «ژاله خون شد» را مي نويسد و هيجان زده فرياد برمي آورد؛ «ژاله خون کن/ خون جنون کن/ سلطنت زين جنون واژگون کن »، در روزگاري ديگر و در سال 1362با دردانه اش، «ني نوا» چنان طعم صوتي روزگار خود را منعکس مي کند که همه جريانات سياسي، اجتماعي و فرهنگي که گاه حتي متضاد با يکديگر هستند اين اثر را صداي موسيقي شده جهان خود مي دانند...

بقیه در ادامه مطلب...

پل نيومن در 83سالگي درگذشت

پل نيومن بازيگري توانمندی كه در فيلم‌هاي «گربه روي شيرواني داغ» و «بيلياردباز» و «بوچ كسيدي و ساندنس كيد» ايفاي نقش كرده بود درگذشت. خبرگزاري فرانسه به نقل از بنياد پل نيومن گزارش داده كه اين بازيگر روز جمعه چشم از جهان فرو بسته ولي خبر درگذشتش را دیروز اعلام كرده است.
پل نيومن بيش از 50 سال در عرصه سينما فعاليت كرد و به يكي از بازيگران پرطرفدار و شناخته شده در جهان تبديل شده بود.
چند ماه پيش رسانه‌هاي غربي به نقل از اي. اي. هاچنر، همكار تجاري نيومن اعلام كرده بودند كه وي به بيماري سرطان مبتلاست.
نيومن تاكنون در بيش از 50 فيلم از جمله «لوك خونسرد» و «جهنم دهشتناك» ايفاي نقش كرده است.
او سال 1986 با بازي در فيلم «رنگ پول» در نقش «ادي فلسون» برنده جايزه اسكار بهترين بازيگر مرد سال شده بود. پل نيومن 9‌ بار نامزد اسكار بهترين‌ بازيگري‌ شده‌ بود.
او همچنين در نظرسنجي‌هاي‌ مختلف‌ به‌ كرات‌ به ‌فهرست‌ برترين‌ بازيگران‌ تاريخ‌ سينما راه‌ مي‌يافت و سال‌ 2001 نيز در يك نظرسنجي‌ كه ‌در بريتانيا انجام‌ گرفت‌ صدر‌نشين‌ اين فهرست‌ شد.

تولدت مبارك گل‌آقا

يك خاطره  و يك حرف

دستي از پشت، آستين بالازده پيراهن مرا گرفت و صدايي از حوالي انتهاي دست گفت: ناهار حاضر است.صداي صابري بود، تابستان بود، دفتر مؤسسه گل‌آقا بود و صداي مؤذن‌زاده اردبيلي بود و درست اَنگ ظهر بود.رفته بودم كه مطالبم را به منشي، مسؤول تحريريه، نمونه‌خوان، وردست، دفتردار، مدير داخلي يا هركس ديگري كه دم دست باشد،‌ تحويل بدهم و برهم؛ شيوه‌اي كه در اين چهل و يكي ـ دو سال اخير (به‌جز يك مورد كه دم به تله داده‌ام و سخت پشيمانم) همواره نصب‌العين خود قرار داده‌ام و نگذاشته‌ام كه عشق پشت ميزنشيني در مؤسسات مطبوعاتي بر نفس امّاره‌ام غلبه كند و مرا به كنج اعتكاف بكشاند و بنشاند.

بقیه در ادامه مطلب...