بهمن علاءالدین(مسعود بختیاری)

 شاه پیا

یه جا همۀ قهقهۀ کوگ دَرینه

دادِن به تو تا ختم کُنن خونده گرینه

تو مثل دلایی ، خوتی و  دار و در و دشت

هم خوش خَوَری دیدی و هم بد خَوَرینه

کارونی و هر شُو یه ولاتینه کُنی سیر

کَس مثل تو نِیدم بِکشِ دَربِدرینه

تو جورِ کُناری گله از بخت چه داری؟

مَردم اِزَنِن بَرد ، درختا ثمرینه

مِنِ شعر تو اَفتو تَره ری مهنه بِووسه

کی جور تو نهاده کِل یک کر دورینه

تِهنا تو پیا بیدی و مَندی و خریدی

از قافلۀ گل غم یار سفرینه

داس مه نو وَستِ به من کشتۀ کهسار

بهمن مو دلم خینِ بخون بَرزِیَرینه

کوروش کیانی قلعه سردی

داغ آبهمن

دَرد و دَرمون خدا تو خوتْ خو دادی

وصل و هجرون خدا تو خوتْ خو دادی

داغ بهمنِ به دلِ ایل نهادی

چشمه ای ز خین مِنِ دل ها رَه دادی

وا به بُنگ ایل غمِ دلُمِ بخونم

داغِ آبهمن تش نها دی به جونم

خوم برُم یه جا که نشونِ غم نبوهه

آسمون غم بالای سرم نبوهه

چه ری وسته دی شلالِ ز غَمِس ایلی بنالِ

"کوگ تاراز"ِ دریغم دی نیخونه دِی بلالِ

ای وای یو کی نِ که چونو بُردِسه ای خو

چی باد بلا وَسته به هر طایفه ای چو

مُنگشت سَرِس برفه ولی ایسوسه مِنِ تو

دی نیزنه با اسب سَبق پرچم افتو

هر مُردنِ جُنبِنده که دُندال نداره

هر لیوه نَریمون که کُرِ زال نداره

ای کافرو کی نِ که همه نِ کِرده دُچارِس

پاییز چطو ایزنه شَوخی به بُهارس

مرگِس نه اَمون داد که تِشنی سِ بِووسُم

تا روز قیامت مو ز ای درد ایسوسُم

اَمداد و کمک حالیه "هِی جارِ" نِ کی گُهد

بیت ها خوش "جا وُرگشتنِ جاوار" نِ کی گُهد

بیت ها خوش "صِیدال بَک نامدار"ِ نِ کی خوند

خو گُهدنِ حرف ها گَپِ "حالو زالِ" نِ کی خوند

"حالو زال" خُووی گُههِ مَگوین و مَخَندین

اسبون تونِ زین کنین قطار بوندین

باغی که بُهارِس از تونِ پاییز نداره

کوگی که صُداس از تونِ شولیز نداره

"کوگ نازنینم" دو ز نو دوارته

سی دل بِرشتُم هم درار صداته

"کوگ نازیننم" بیو زنو بخون سیم

دِر بِده من مال بُنگ قَهقَهاته

کوروش اسدپور خوانندۀ جوان،توانا و پرکار بختیاری در مراسم سالگرد استاد بهمن علاءالدین در کرج شعر بالا را در قالب تصنیفی زیبا به سلطان آواز بختیاری تقدیم نمود.این قطعه شعر سرودۀ مشترک کوروش اسدپور و کوروش کیانی قلعه سردی است.

همانطور که مطالعه فرمودید اسدپور با سلیقه و وسواسی که به خرج داده ارتباطی دلنشین با اشعار "حالو زال" و "کوگ نازنین" ایجاد کرده است .

                          عکس از  http://farhangizeh.blogfa.com

                   بزن حافظی...

بزن نی،بزن ناییِ ایل باش              

                                                             تو غمخوارِ تنهایی ایل باش

بزن،توشهْ ما را توانی ببخش      

                                                             به دار و گر و برد جانی ببخش

بزن حافظی "نای نی نال" رفت 

                                                             از این ایل افسرده"کَل زال"رفت

بزن حافظی تازه کن پرده را

                                                             تسلی بده اندکی زرده را

بگردان و چپ کن کمی کوچ را  

                                                             بزن،بختیاری بزن،سوگ را

بزن گاگریوی که امشب دگر

                                                             فروپاشد از دیده،خون جگر

بزن حافظی،نایی ایل من  

                                                             که از کارون شود نیل من

چه مَردی،چه مَردی،خدارا چه مَرد

                                                             فرو خُفت در خاک غمگین سرد

کجا رفت مردی که یک دشت بود

                                                             کَس و کار تاراز و مُنگشت بود

دگر جراتی در دل کوه نیست

                                                            دگر زرده چون قبل بِشْکوه نیست

نه تنها بهار مرا باد برد

                                                             که ایل و تبار مرا مرگ خورد

از این پس که می خواند،این درد را

                                                             که تش می زند،چالۀ سرد را

از این پس،چه کس ما را هیاری کند 

                                                             چه کَس،یاریِ یختیاری کند

چه کَس ،زیر و رو می کند یاد را

                                                             صدا می زند آعلیداد را

که مان همسفر می شود کوچ را   

                                                             غزل می کند پازَن و قوچ را

که حرمت نهد ساز تُشمال را   

                                                              به سُرنا کِشد نای نی نال را

که در پانگونی به پایِ بَهیگ

                                                               نهد بر چانهْ افتو به تیگ

بزن نی،که نی فرصت زاری است 

                                                              بزن زخمم این بار هم کاری است

اگر جنگل سربلند تِنُوش  

                                                                شود شعله در جان مینابنوش

اگر اشکِ کارونِ نالانِ پیر

                                                                بغلتد ز ایلاق تا گرمسیر

اگر برف سنگین کوه کَلار

                                                                شود سنگ بر شانۀ هفت و چار

اگر دختران فَراق و دریغ

                                                                ببُرند گیسوی خود را به تیغ

شود ناله هر جان،که در هر تن است

                                                                 بهای یک آواز آبهمن است

کوروش کیانی قلعه سردی از شاعران جوان و توانمند بختیاری است که در سالهای گذشته در غزل خوانی در سطح کشور نیز صاحب مقام شده است.

تسلط و توانایی اش در اجرا و همچنین اشعاری که در مراسم سالگرد استاد علاءالدین در کرج خواند بسیار مورد توجه قرار گرفت.