بهمن علاءالدین(مسعود بختیاری)          

یاد اسطوره تاراز ؛ استاد “بهمن علاء الدین ” – از دریچه ی نگاه هنرمندان 

هوشنگ رئوف : نشانی تیا کالت را از کدام بهار بگیرم برای دختران لچک ریالی ......

 دلم که تنگ می شود تنها جائی که دارم گستره ی صدای آبهمن است هم پای ایل وبار کوه به کوه . و دشت به دشت می روم کوگ زخمی تاراز می شوم بر مافه گه های آبهمن . هی جار ... هی جار ... چه مال کنون بی هنگامی سال هاست شاید 27 سال می شود که در گل ولای باران های اندوهم با این صدا قدم می زنم و هر بار حس می کنم دنگ تازه ای از سمت ایلات عشق می آید .. دلم تنگ شده است برای شلیل خوانی شبانه ای پا تش چاله در غم سرائی با عبده محمد برای خدا بس . های های اندوه دل نشین عشق از گلوی خالو زال پیر درغمگساری افت و خیز ها ی جوانی .. های های بلال بلال . مینا بنوش گم شده ام در زلالی اشک ها. دستمال هفت رنگ . نشانی تیا کالت را از کدام بهار بگیرم برای دختران لچک ریالی ......

  ************ 

 پخش را روشن می کنم. گل های کاغذی رامی خواند یاد استادعلاءالدین می افتم.

 راستی امروزبیستم مهر است. سالروز تولد استاد.

 استاد بهمن علاءالدین که با تمام وجود موسیقی بختیاری را به دوش کشید. بی هیچ توقعی و چشمداشتی. در تمام سال هایی که به یاد دارم صدای علاءالدین بهانه ی لالا ی مادرانی بود در گوش کودکانی که زمزمه مادرانه اوجشان می داد با هی جار *  وتاراز * واستاره*.استاد صدای ایلی بود که در دامنه های زاگرس همیشه طنین انداز بود. صدای مردمانی که استاد را سروده بودند. و بهمن غزلی دلکش و زیباست که از حنجره ایل سروده شده.

 بهیگ* ایلیاتی که به خانه ی مرد می رود یاد علاءالدین را زمزمه می کند داماد یاد ناله های سوزناک او می افتد. میر آبی که شبانه به آبیاری می رود به ماه که نگاه می کند صدای علاءالدین همنشین تاریکی مهتاب گرفته او می شود و او آرام کوگ تاراز را زمزمه می کند و چوپانان شیدای کوهستان زاگرس به دنبال ققنوسی که همیشه هزاران "ناله ی گمشده ترکیب می کند" آواره اند.و میشکال* شهر ما هنوز در عزای کوچ صدای غم گرفته ققنوس زاگرس در مقام چپ *می نوازد.

 _{هی جار- آستاره - تاراز: سه البوم استادعلاءالدین}

 _{بهیگ: عروس}

 _{میشکال: نوازندگان موسیقی محلی بختیاری ( منتشر شده در خبرگزاری آرتنا)}

 ************ 

عابدین بهاروند : بیاییم بهمن را به قوم خودمان محدود نکنیم بهمن متعلق به ایران و دنیاست.

منحصر کردن بهمن علاءالدین به یک قوم اول جفا به خود اوست و دوم جفا به قوم لر.
بهمن اعلاءالدین بدون شک اسطوره صدای یک قوم نیست بلکه از اسطوره های کشور ایران است. دیر زمانی نیست که بوق و کرنای صداهای بیگانه خوانندگانی به کشور معرفی شدند که تاریخ مصرف آنها نهایتا به اندازه یک یا دو سال بیشتر نبود و در این فاصله تعداد آنها به حدی زیاد شد که به یمن وجود دستگاه های الکترونیکی و زیر و بم کردن صدای این خوانندگان و اصرار در قبولاندن این صداها به مردم خود به خود از عرصه ی هنر به بیرون رانده شدند ولی صداهای ماندگاری مانند صدای بهمن علاءالدین نه تنها برای نسل حاضر و به جرائت می توان گفت برای چند نسل آینده هم به یادگار خواهد ماند. صدای بهمن مانند تصاویر قشنگی است که منحصر به یک قوم و یک زبان نیست و دلیل آن هم این است که افرادی هم که زبان بهمن را نمیفهمند ولی خود را با ندای حنجره ی او هماهنگ می کنند براستی بهمن به چه قومی تعلق دارد آیا میتوان بهمن را به قوم لر بختیاری متعلق دانست بدون شک هر کس چنین تفکری را در ذهن داشته باشد به بهمن ظلم کرده است مثل این است که ترانه دایه دایه را فقط به قوم لر محدود کنیم چنانکه میدانیم دایه دایه در دنیا هم طنین انداز است. بیاییم بهمن را به قوم خودمان محدود نکنیم بهمن متعلق به ایران و دنیاست.

 ************

فریده چراغی :زیر بارش واژگان صمیمی و سیال او روح آدمی طراوت می یابد.

عمری بلنده ز جونت صدای ایل

ای مندگارتر از هر پیای ایل

 هرصحو و شُم تونه ارکافری نبو

زونی زنون ایپَرستن خدای ایل

فریاد کن غم ایلم بخون بخون!

بازم ز بخت به شو مبتلای ایل

ای عشق مردم زخمی برافتوت

هی جار کن که صداته دوای ایل

خینه هنی دل ایلم ز روزگار

آستاره صحو تو ترکن تیای ایل

نیگم که کوگ غزلخون عاشقی

تِشنی تو ساز بُهاره صدای ایل

<><><><><><><><> 

فریده چراغی

 ************ 

 هدیه ویژه استاد " رهدار " بمناسبت زادروز تولد "آ بهمن "

به خوانندگان این وبلاگ

رهدار :  تقدیم به مهربانانم به مناسبت زاد روز و مهریاد آبهمن علاءالدین

 رهدار: بزرگداشت و گرامی نگاهداشت یاد عزیزان و خدمتگزاران فرهنگ و هنر یک وظیفه است که به دوش تک تک همه ی دوستداران و دلسوزان اصالتهای  این کهن بوم و بر است از این رو با تشکیل گروهی از بچه های خردسال و نوجوان به نام " گلهای باوینه رهدار " کوشش کردیم که ابتدا با اجرای کارهایی از استاد  شادروان آبهمن علاءادین این کلید را بچرخانیم  که با همکاری و مربیگری هم ولایتی خوبم بی بی یاسمن داودی که از بچه های روستایمان بود این کار با کمترین زمان تا موقع اجرا   رو نمایی شد گرچه این کار ابتدا در دوم فرودین سال 1389 در سومین جشنواره شعر لری بنه وار  روی صحنه امد که مورد استقبال مردم و حتا رسانه های داخلی و خارجی در آمد و پخش گردید و حتا چندین همایش نیز درخواست این را دادند و بچه رفتند و اجرا نمودند  یادم می آید که دو ماه مانده به جشنواره به طور اتفاقی با خانم یاسمن داودی برخورد کردم و موضوعی که از پیش در ذهنم می گذشت با ایشان در میان گذاشتم و فقط در حد تعریف و نشان دادن برخی از حرکات پانتومیمی دروکردن- دوغ زدن  - باد زدن خرمن – مشک زنی یا دوغ زنی – بریدن سر گوسفند و کمر عروس بستن وووو را  و بچه ها را هم به او معرفی کردم حتا یکبارهم برای سرکشی نرفته بودم می دانم که خیلی زحمت کشیدند . چرا که خودشان هم مشغله داشتند و هفته دو روز و گاهی یک روز که خودش می گوید اگر کم و کسری در کار بچه ها می دانید بخاطر تمرین کم ایشان است و اولین کارشان هم بود . بچه هایی که هرگز با این همه جمعیت و  صحن سن روبرو نشده بودند خوب از عهده اش برآمدند .

 البته این روزها نیز با همین بچه روی دوکارآهنگ "لکی "مشغول و داریم کار می کنیم ب که بسیار هم دردناک است و اوضاع اجتماعی کنونی جامعه لُر را بیان می کند . امیدوارم که بتوانم روزی آنرا هم به روی صحنه ببرم .

 من هم زاد روز آبهمن را به همه ی دوستدارانش تبریک می گویم و این هدیه را هم به روح پرفتوحش و شما مهربانانم  تقدیم می دارم .

 کلیپی زیبا از: جشنواره بنه وار سوم. کاری از: بچه های گلهای بابون با مربی گری خانم یاسمین داودی. آهنگ از: آبهمن علاالدین. طرح از: حسین حسن زاده رهدار.

لینک ۱     http://www.aparat.com/v/sNUbK 

مطلب مرتبط را در وبلاگ سعید معتمدی بخوانید

این پست در وبلاگ بنه وار  منتشر شد