مطالعات علمی در آمریکا اثبات کرده که سدهای بزرگ بالای 15 متر به علت آسیبهای جدی به محیط زیست طبیعی و انسانی باید تخریب شوند . ولی در ایران، مدیریت غیرعلمی آب باعث شده که هنوز به دنبال سدسازی بی رویه باشند و هر روز خبر افتتاح یک سد را منتشر می کنیم بی آنکه به یاد آوریم خبر افتتاح یک سد یعنی خبر مرگ رودخانه و خبر مرگ هزاران درخت.

اساس هر کار هنری ماندگار، تلاش برای رسیدن به حقیقت و روایت حقیقت است. پرسشم این است که آقای انتظامی و اعضای ارکستر سمفونیک تهران که سفارش ساخت و اجرای این سمفونی را قبول کرده اند، به دنبال روایت کدام حقیقت هستند؟ در روایت آنان انسان و درخت مهمترند یا بتن ریزی و دربند کردن رودخانه و تخریب طبیعت؟ چقدر درباره پیشینه تمدنی کارون، مردم همسایه این رودخانه، و رنجهای فراوانی که سدسازی بر رودخانه کارون و بر انسانهای بی گناه و از جمله کودکان تحمیل کرده و فقط جمعیت حاشیه نشینان اهواز را به 450 هزار نفر رسانده است، تحقیق کرده اند؟ و معتقدم اگر تحقیقی در این باره می کردند، بجای مدح سدسازان و حمایت از تخریبگران طبیعت و آواره کنندگان انسانها، در نقطه مقابل می ایستادند و سوگنامه "بی رحمی انسان در تخریب طبیعت" را می سرودند.
بقیه در ادامه مطلب
برچسبها:
محمود رحمانی,
سمفونی کارون,
مجید انتظامی,
سدسازی بر رود کارونادامه مطلب